Ayşe Büşra Erkeç

İnsanoğlu dünyaya gelirken tek bir bağla hayata gözlerini aralıyor, anne ile olan bağ… bilinç daha körpe ve yeni bir alemin yabancısı olduğu için daha fazlasına hazır değil çünkü ve anne konuşamayan bebeğiyle çok özel bir bağ geliştiriyor. Mimik okumaya yani duygularını anlamaya başlıyor. Bebeğiyle kurulan bağ, görünen bağın kesilmesiyle yerini daha duygusal ve içsel bir bağ kurmaya doğru evriliyor. Kadınlar bu nedenle daha detaylı düşünmeyi öğreniyor, duyguları mimik okumayla keşfettiği için derin bir bakış açısını da kolayca kavrayabiliyor.   Bu “erkekler anlamaz, derinliği keşfedemez, duyguları okuyamaz” gibi bir feminist bakış açısı sunmasın, zira erkek de annesinden bu incelikleri yetileri kavrayabilir ve sahip olabilir, evlatlarıyla olan iletişiminde keşfedebilir. Ezcümle bu örnek, kadın ve erkeğin fıtratını anlatma çabası olarak değerlendirilsin. Konumuza dönelim, insanoğlu önce mızmızlanarak, gülerek, agulayarak annesiyle olan bağı vesilesiyle dünya ile irtibatını, derdini ...

Zamansız alemin içinde zamanlı bir dünyaya sıkıştığımız için ne yapacağımızı bilemiyoruz bazen, sıkışmış, çaresiz hissettiğimiz zamanlar oluyor hatta yaşarken kendimizi bile-isteye bitiriyoruz, bitirme stratejileri uyguluyoruz. Ölmeden önce ölmek veya nefis terbiyesinden bahsetmiyorum, ne yapacağını bilememe haliyle yalpalamaktan, zamanlı dünyaya geliş gayemizi unutmaktan ve değerlendirememekten bahsediyorum. Bazen bir müzik çocukluğuma götürüyor, gizli gizli dinlediğim yeşil pop harici sesleri de keşfettiğim, abimler kızmasın diye para biriktirip aldığım walkmanım ve radyo frekanslarının sunduğu müzik demetlerini… daha dün gibi, gözlerimi kapattığım anda aynı hissi yaşıyorum. Abim kızmasın diye kalbim küt küt atıyor, sesini duyabiliyorum. Sonra kulağıma bir ses geliyor, Müslüm Gürses çalıyor, dinliyorum ilk kez, "Bir teselli ver", sesi nasıl güzel geliyor, nasıl içli… içeri girip dinlemek istiyorum ama bir yandan da abimi rahatsız etmekten çekiniyorum… ardında Grup Vitamin ş...