Ayşe Büşra Erkeç

  Yazı yazarken insanı yazmaya sevk eden en önemli dürtü karşılık bulması, okunması hatta eleştirilmesidir.   Bunlar olmadığı zaman yazmaktan vazgeçer mi yazar, asla vazgeçemiyor. En azından ben kendi deneyimlerime göre okunması, konuşulması veya yorumlanmamasına odaklanmıyorum. Çünkü kendim ve dokunma ihtimalim olan hayatlar için yazıyorum.   Biliyorum ki kelimelerin bir sahibi olduğu gibi (Her şeyin sahibi Allah’tır.) bir de alıcısı var. Hitap edeceği, anlam bulacağı bir insan vardır… yani tabiri caiz ise su akacağı oluğu bulur, burada ben ve bütün yazarların posta görevlisi olduğunu düşünüyorum. Hepimiz dünyada zaman zaman boşluk duygusuyla baş etmeye çalışıyoruz, farkında olsak belki bize mutluluk verecek gelişmelerin zamanlaması yanlış olduğu için algılayamıyoruz. Bundan on sene önce boş zamanların hayalini kurarken bugün ki şartlarım itibariyle can sıkıntısı çekiyorum. Bu durumu geliştirmek için ise algılamam gerekeni, oradaki mana ve mesajı bulmalıyım değil mi? Sık...

'İnsanın kıyameti nedir?' diye düşünmüyoruz artık, çünkü bize yıllarca uykunun ölüm, ölümün de kıyamet olduğunu anlattılar. Peki ya tarihe savaşlarla, savunmasız insanların toplu kıyım projeleriyle dünyanın gözleri önünde öldürülmesini nasıl yorumluyoruz, nasıl anlamalıyız bu vahşeti? Kıyamet! Film sahnesi gibi insanların benliğine hucum eden bir savaş ilüzyonu içerisinde yaşıyoruz. İllüzyon demişken; "Aslında savaş mavaş yok, her şey oyun ya takılmayın... yaşayın hayatınızı... ayyy çiçek böcek vs." minvalinde kullanılmadığını, zorunlu savaşa maruz kalmak, maruz kalınan zulmün izletilmesi, masuma el uzatamamak ve zalime 'dur!' diyememekten mütevellit bir durumdan bahsediyorum.  Gazze, Lübnan, Doğu Türkistan 'da bebek, kadın ve yaşlı demeden, bütün savaş suçlarının aleni bir şekilde işlenmesi, insanların ve hayvanların vahşice katledilmesi hiç normal değil. Evet, bu konuda hem fikiriz 'ama artık bir şey hissetmediğini' söyleyen 'Bana ne'c...