Ayşe Büşra Erkeç

Saçmalamak istiyorum, haydi beğenin yazdıklarımı. Nasıl olsa bir yığın saçmalığın içinde bu da bir yer bulacaktır. Etrafa dağıttığım en aptalca kelimelerimi yazıyorum bakın, yazıyorum haydi "yazar" vasfını yapıştırın bana, sonra zirvelere çıkarın ve eleştirin bu beni yüceltir, yücelmek bir yana ilahlaştırın beni ilahlaştırdığınız gibi. Allah'tan başkalarını söz sahibi addedip boyun eğdiğiniz gibi. Kadın halimle küfredeyim mesela, ünlü ünsüz ayrımı yaparak hatta, ünlüleri sonraya bırakıp mahallemin muhtarına küfredeyim mesela, alkış tutarsınız, "kadına bak beee ana avrat düz gidiyor, ne de sivri yazıyor" dersiniz belden aşağı muhabbetin gırına turp suyu sıkan erkekler gibi... Başka bir tabir açmaz, küfretmek istiyorum topunuza, alkış tutan ellerinizden kirli kanlarınızı akıtıp sizi temizleyene kadar... Hayır! Çok temiz, hanım hanımcık bir yazar değilim, olamam da, yazar da değilim zaten, sadece saçmalamak istiyorum tahammül etmek fiilini yıkamak için top...

Edebiyatın gerekliliği nedir? Kurgularımızdan oluşturduğumuz bir ütopyada kendimizi öylesine salıverdiğimiz rüzgârda savurmak mı? Zaten bunu yapıyoruz rahat olun! Kendi yalanlarımıza kılıflar geçirip, kendimizi kaybedip, yalanlardan kurguladığımız hayali şehirlerde figüranlık yapıyor ve inanıyoruz? Şiir gerçek bir ruhi çığlıktır, edebiyat ise kalkanlardan oluşturduğumuz ve etrafımızı ördüğümüz kale… Şiir gerçekse edebiyat nedir, edebiyat korunaksa şiirin gerçekliği nerde başlıyor… Yanılsamalar da mı? Edebiyat mı, şiir mi daha gerçek? Bu sorulara cevap bulamıyorum... Aklıma hemen gündelik kelimeler üşüşüyor… Ekmek, Tanrı, Misafir, Ayakkabı, Toka, Çay, Makarna, Uzunsamsunu boşverin monte carlo kısa ve mavi, Şeytan, ikibinbir uzun; hemen her gün zihnimizde, cümlelerimizde ve seslerimizde yer verdiğimiz kelimelerin hangi anlamlar taşıdığını anlatabilir ve nasıl açıklarız? Bir gün ciltlerce kitaplar yazarız belki... Belki anlatmaya çalışırız dilimiz döndüğünce, ...