Ayşe Büşra Erkeç

İnsan nisyan ile hemhal olduğunda, geçmişini ve geleceğini titizlikle ele almalı diye düşünürüm. Nisyan nedir, unutmaktır. Belli başlı durumlarda insanın nisyan ile hemhal olması kurtarıcıdır lakin taviz tavizi doğurduğu gibi nisyan da isyana galebe çalıp dönüşebilir.   Başımıza gelen kötü söz ve davranışları unutmak güzeldir, şifa vericidir zira nefretin hücrelerimize yayılmasını önler. Nefret hastalığı ile ruhlarımızın zehirlenmesini önlediğimiz için bazı inanışlarda “unutmak” önerilir çünkü sevdiklerimizin kırdığı kalp, kırıklık sebebini unutunca kin duygusundan beri kalır. Üzüntülerimiz ve hüzünlerimiz yerleşik bir hal almaz. Kolay değildir bu noktada nefse unutturmak ama ben bu durumu direk konuşarak aşıyorum. Çünkü bazen farkına varmıyor karşımızdaki muhatabımız, konuşunca ve kırgınlık sorunumuzla yüzleşince bu durum aşılıyor. Küslük önlenmiş ve araya giren mesafe de kapanmış oluyor.   İletişim kurmak, konuşmak insana özgü ve insanoğluna sunulmuş tek gerçek. Konuşmanın ...

  Kavuşmadır camiler, buluşma mekanları olur bazen cami bahçeleri, bazen de dizi-film çekim mekanları olur. Camilerde başlayan, cami avlusunda biten bir hikâye değil midir hayatlarımız. İki ezan arasında aldığımız derin bir nefes gibi hayat, kısa ama bütün hücrelerimize nüfus eden bir oksijenle kendimizi ölümsüzlük yanılgısında kaybediveririz.  Pek çok hikâye arasında kendine yer bulabilmiş, nefes almayı başarabilmiş, kendine gizemli bir öykünün kapısını aralayabilmiş bir hayat yaşıyoruz evet ama o hayatın kısacık olduğunu unutuveriyoruz.   Aslında bu hal, diğer bir yandan da bireysel bir nüve, hepimizi içinde çeken, büyüten, besleyen ve mutlak sona hazırlayan doğal bir akış. Annem, bebeklerin anneleri ile tek fiziki bağı olan göbek kordonlarının kuruyup düştükten sonra, zemzem ile yıkanıp cami bahçelerine gömüldüğünü anlatmıştı. Bazı ebeveynlerin de erkek bebeklerin kordonlarını camiye, kız bebeklerinin bağını da ev bahçesine gömdüklerini ilave etmişti. Nedenini sorduğum...