Ayşe Büşra Erkeç

Sessizlik, maci tüylü kalemler Mumların çıkardığı yüksek ölçümlü buhurlar var kilisede Buhur, Rahip ve Meryem, İsa Mesih bir küçük bebek kundakta İsa var tüylerin kucağında, Meryem’den doğmak isteyen Zülkarneyn var Rahip yok Günah çıkartmaktan yorulup gittiğini söylüyor melekler Duvarlara asılmış asırlık bir acı gibi nöbet tutan İsa’nın ruhu Elinde zeytin dalı tutan Ayşe var, yıkıntı gibi bir ışık sonra İsa ve Meryem kaçtı limon ormanlarına Limon ormanlarında bahar başka doğar Ruhul Enâm İnsan öksürükleri yoktur orada hırıltıları yok vahşi kurtların Mum alevlerinin kıpırtısı ve karınca adımları gibi narindir Flaş ışıklarıyla donan hayat dışında, aşk vardır ormanda Duyduğum bir ses dua gibi, ayin gibi, inilti gibi İlahiye benzer kadınların tırnaklarına astıkları rüyaları Heykel yerine çocuk yapanların gizli renk furyası bir gece ansızın içeri girmesi gibidir, şekilsiz bir kuşun       karanlık, çirkin ve mesaj dolu Bir şair çağı...

Ellerine kına yerine, kaleminin ferasetini kuşatan Kelebeklerin hediye ettiği şiirleri bırakın kadınlara Beynimi aforoz etsin Depolanm ış yarınını kaybeden kaygılarımla Y üzüme en ecinli bakış yerleşsin Kansere dönüşen yarını meczup fiyaskolar sardıkça canı Oyun olmaktan çıkıyor yaşamak İçimde belli belirsiz cinayet kırıntıları var bilmezsiniz Rüyalar ımda baş edemediğim annemin incecik sesi Yasak koyup rüzgâra hibe etti ğim babamın kocaman elleri Karmaşaların ütopyası benliğim, öyle sarhoş ki, Ardından Sar ıyer de başlayan yavaş bir yağmur kırıntısı Aşka zerk eden siyanür provası gibi nazlı ve naifdir bilmezsiniz Ruhlar ımız acıyla törpüleniyor bilirsiniz Saç ı kesik, tırnakları süngülü çocuklardan artırdığımız hani Benli ğimin yol açtığı merhamet mevzuna eş savaşlar Ölen bal ık cinayetinde öylece salınan savunmalarım Sukutu ihlal eden hayalleri sebepsiz katletmelerim Do ğrulanan eğri çizgilerle bileylenen bilincim Güven aşkın kara...